Gisteren was het de langverwachte dag waarop ons dwergteckeltje Vincent bij ons kwam wonen. Ervaringen die voor de baasjes en hun pupje zeer emotioneel waren. Een nieuw leven nam opnieuw de plaats in van ons veel te vroeg gestorven hondje.
Rond elf uur mochten wij onze kleine spruit in de kennel ‘ De Grensstek’ komen halen omdat hij nu net negen weken oud is. Een lange rit van ruim vijftig kilometer was erg vermoeiend voor een pupje dat net zijn nestje en mama Bibi had achtergelaten. En ons ‘hollanderke’ werd onderweg zomaar ineens een ‘Belgske’. Andere klanken … andere gewoontes … maak dat maar mee.
Aangekomen in een vreemde omgeving met andere geluiden en een andere stilte ging hij meteen op verkenning. Pootje voor pootje veroverde hij ruimte na ruimte. Een fonkelnieuw en warm nestje stond al weken te wachten op dit moment. Na wat twijfelen dook hij in dat veel te grote ding en rolde zich behaaglijk in een bolletje. Ik zag hoe teer en lief hij was.
Tranen van vreugde en tranen van verdriet mengden zich bij het zien van dit schattige wezentje.
Na een dutje van een half uur stonden zijn oogjes al glashelder om daarmee meteen de baasjes op te vrolijken. Eten en drinken waren nog niet aan hem besteed. Daar was zelfs geen tijd voor, want er kwam een hele hoop sympathisanten de kleine verwelkomen. Iedereen wilde Vincent even vastnemen en knuffelen. En hij liet zich dat best welgevallen.
Een plasje belandde nog regelmatig naast het krantenpapier. De zindelijkheidstraining is al gestart, maar dat kan niet van vandaag op morgen resultaat hebben. Dus er is nog werk aan de winkel.
De nacht kwam en dat was voor Vincent het moment waarop hij zijn mama, zusjes en broertje begon te missen. In een grote bench met zacht kussen legden we hem neer toen we merkten dat hij moe geworden was. Het moet toch een verschrikkelijke ervaring zijn om op een vreemde plaats en helemaal alleen jezelf in slaap te moeten piepen en te klagen. Wij hoorden het aan, maar zijn toch niet onmiddellijk gaan kijken. Af en toe viel hij in slaap en rond zeven uur zijn we hem dan gaan begroeten. Een kwispelend staartje toonde ons dat hij dat graag had. Meteen een grote plas op wat krantenpapier en het spel kon beginnen. Met nog veel te veel slaap in onze ogen volgden wij elk pasje en plasje.
Met Vincent is het leven weer opnieuw zo boeiend en spannend. Spijtig dat mijn fotografie en blogs even op pauze staan nu. Er is nog wat tijd nodig om ons dagelijks leven weer een routine te geven met een hondje in huis. Maar het fototoestel staat constant op stand-by.
Afwassen, strijken, poetsen en winkelen doe ik over enkele dagen wel …
